urolinia.info.pl

SANDOZ

Kiedy należy wybrać się
do lekarza urologa?

Z punktu widzenia wielu pacjentów decyzja o wizycie u lekarza urologa jest bardzo trudna. Wiąże się z koniecznością przełamania wstydu oraz obaw o to, jak wygląda przebieg takiej wizyty. Zdarzają się jednak sytuacje, gdy stan zdrowia wymaga konsultacji lekarza specjalisty i każde „odwlekanie” tej decyzji może mieć poważne konsekwencje.

Jakie niepokojące sygnały płynące z organizmu


powinny zwrócić naszą uwagę?

W przypadku mężczyzn są to min.:

  • częste oddawanie moczu w ciągu dnia a także w nocy,

  • gwałtowne parcie na mocz,

  • brak możliwości powstrzymania wycieku moczu,

  • nietrzymanie moczu z „parcia”,

  • ból w czasie oddawania moczu,

  • zwężenie strumienia moczu lub przerywany strumień moczu,

  • uczucie zalegania moczu w pęcherzu lub zatrzymanie oddawania moczu,

  • ból zlokalizowany w dolnych partiach brzucha i w miednicy,

  • ból i ocieplenie jąder,

  • obecność guzków i zgrubień w okolicach pachwin i na jądrach,

  • poszerzenie i poskręcanie naczyń żylnych widocznych na worku mosznowym i w pachwinach,

  • zmiana pozycji jądra z pionowej na poziomą,

  • krwawienie z cewki moczowej,

  • bolesne i długotrwałe erekcje,

  • problemy ze wzwodem.

Chociaż tak powszechnie się uważa, urolog nie jest tylko


lekarzem dla mężczyzn.


Do tego specjalisty powinny wybrać się kobiety,


które mają problemy z układem moczowym,


np. nietrzymaniem moczu, pęcherzem nadreaktywnym,


czy wadami układu moczowego.

Jeśli odczuwasz, min:

  • wyciek moczu z pęcherza moczowego podczas wysiłku (kaszlu, kichania, ćwiczeń fizycznych) i/lub w stanie spoczynku, bez odczuwania parcia,

  • parcie na pęcherz bez możliwości dostatecznie szybkiego skorzystania z toalety,

  • obawy przed swobodnym wyjściem z domu z powodu naglącego parcia na pęcherz.

Powinnaś skonsultować swoje problemy z lekarzem specjalistą. Objawy nietrzymania moczu czy pęcherza nadreaktywnego przeszkadzają w swobodnym funkcjonowaniu, a odpowiednio zastosowana terapia oraz ćwiczenia wykonywane samodzielnie w domu, mogą złagodzić przebieg choroby.

Badania diagnostyczne
w urologii

W urologii bardzo ważna jest ocena jakości


życia pacjenta pod kątem występujących objawów.


Do ich oceny przydatne są tzw. dzienniczki


pacjentów. Do najpopularniejszych należą:

  • ocena skali objawów IPSS (International prostate symptom score),przydatna do oceny nasilenia objawów ze strony dolnych dróg moczowychu mężczyzn z łagodnym rozrostem stercza,

  • dzienniczek mikcji, polegający na zapisywaniu przez 3 dni danych dotyczących przyjmowanych i wydalanych płynów oraz zdarzeń nietrzymania moczu.

Należy pamiętać, że decyzję o zaleceniu odpowiednich badań zawsze podejmuje lekarz.

Do badań, które może wykonać lekarz na wizycie


należą:

  • badanie objawu Goldfama (ból w okolicy lędźwiowej przy wstrząsaniu),

  • oglądanie zewnętrznych narządów płciowych (z odprowadzeniem napletka),

  • badanie jąder,

  • badanie per rectum - palcem przez odbytnicę, oceniające gruczoł krokowy (prostatę).

Dodatkowo lekarz może zalecić wykonanie badań

obrazowych, do których należą:

  • zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej,

  • ultrasonografia dróg moczowych oraz pomiar objętości zalegającej moczu po oddaniu moczu,

  • urografia,

  • USG przezodbytnicze prostaty (TRUS) polegające na wprowadzeniudo odbytu specjalnej sondy,

  • badanie urodynamiczne służące do oceny czynnościowej dolnych dróg moczowych,

  • cystoskopia – badanie polegające na wprowadzeniu specjalnego wziernika (cystoskopu) przez cewkę do pęcherza moczowego.

W celu przeprowadzenia diagnostyki niezbędne


mogą okazać się badania laboratoryjne:

  • badanie ogólne moczu,

  • specyficzny antygen sterczowy (PSA)- PSA jest markerem specyficznym dla prostaty i może być podwyższony w przypadku nowotworów oraz stanów zapalnych prostaty,

  • badanie stężenia testosteronu.

BOM - TESTOSTERON - PSA

Bardzo ważna
profilaktyka

Każdy mężczyzna powyżej 45. roku życia


w trosce o swoje zdrowie powinien raz do roku


zgłosić się do urologa w celu wykonania badań


gruczołu krokowego.


Do najważniejszych badań należą:

Badanie per rectum

Badanie per rectum (palcem przez odbytnicę) jest podstawowym elementem diagnostyki łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Lekarz w trakcie badania dokonuje oceny wielkości, elastyczności, kształtu i powierzchni gruczołu krokowego. Równomierne powiększenie gruczołu krokowego, jego gładkość, sprężystość i elastyczność są podstawą do rozpoznania łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Za pomocą badania per rectum możliwe jest wykrycie raka gruczołu krokowego.

Badanie PSA

PSA (ang. Prostatic Specific Antygen) to wskaźnik chorób gruczołu krokowego oznaczany we krwi. Prawidłowa wartość PSA we krwi nie może przekraczać 4,0 ng/ml. Zwiększony poziom PSA występuje w stanach zapalnych gruczołu krokowego, łagodnym rozroście gruczołu krokowego, raku gruczołu krokowego. Warto zaznaczyć, że interpretacja wyników PSA nie jest jednoznaczna i może sprawiać trudności.

Ultrasonografia przezodbytnicza

Badanie to umożliwia dokładne określenie rozmiarów i objętości gruczołu krokowego oraz ocenę jego wewnętrznej struktury. Należy pamiętać, że na podstawie samej wielkości gruczołu krokowego nie można ocenić stadium zaawansowania choroby. Sam fakt powiększenia gruczołu krokowego nie jest wystarczającą przesłanką do wdrożenia leczenia. Przed jego rozpoczęciem należy dokładnie ocenić nasilenie poszczególnych objawów, a nie tylko wielkość gruczołu krokowego.

Ultrasonografia jamy brzusznej

Badanie to umożliwia, między innymi, ocenę rozmiaru i struktury gruczołu krokowego oraz ilości moczu zalegającego w pęcherzu moczowym po oddaniu moczu.

Trzeba pamiętać, że leczenie łagodnego rozrostu


gruczołu krokowego jest leczeniem długotrwałym,


dlatego konieczne jest przestrzeganie podstawowych


zasad, zwiększających bezpieczeństwo


i skuteczność terapii.


Należą do nich:

  • notowanie dokładnych informacji dotyczących sposobu przyjmowania przepisanego leku przekazane przez lekarza i ścisłe stosowanie się do tych zaleceń,

  • nie zmienianie samodzielnie dawek i częstotliwości przyjmowania leku,

  • nie przerywanie samodzielnie terapii pomimo poprawy lub ustąpienia objawów,

  • pamiętanie o przyjmowaniu leków o stałej porze dnia, najlepiej rano, przy częstomoczu nocnym należy ograniczyć ilość płynów wypijanych bezpośrednio przed snem oraz koniecznie poprosić lekarza o skierowanie na badania w kierunku cukrzycy i niewydolności krążenia,

  • unikanie picia płynów działających silnie moczopędnie, takich jak kawa czy alkohol,

  • zmniejszenie nadwagi, gdyż może ona powodować osłabienie mięśni dna miednicy, co może wpływać niekorzystnie na trzymanie moczu,

  • możliwość stosowania specjalnie wyprofilowanych wkładek higienicznych, które skutecznie wchłaniają gubiony mocz, co zapewnia komfort osobisty,

przy zmianie lekarza prowadzącego należy dokładnie opisać stan swojego zdrowia, wymienić zażywane dotychczas leki zalecane przez lekarza i kupowane bez recepty.

Pytania
i odpowiedzi

  1. Co to jest łagodny rozrost gruczołu krokowego?

    Łagodny rozrost gruczołu krokowego, to jedna z najczęściej pojawiających się chorób u starzejących się mężczyzn. Towarzyszą jej dokuczliwe objawy ze strony dolnych dróg moczowych (pęcherza moczowego), które pogarszają jakość życia zarówno w dzień, jak i zaburzają prawidłowy sen w nocy.
    Łagodny rozrost gruczołu krokowego to najbardziej powszechna choroba układu moczowo - płciowego u mężczyzn w starszym wieku. Szacuje się, że objawy tej choroby występują u 40% mężczyzn po 50. roku życia. Odsetek ten znacząco zwiększa się wraz z wiekiem i wynosi aż 90% wśród mężczyzn powyżej 80. roku życia.

  2. Jakie są objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego?
    Najczęściej pojawiające się objawy, to:

    • Częstomocz dzienny,

    • Konieczność kilkakrotnego oddawania moczu w nocy (nokturia),

    • Uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza moczowego,

    • Nagła potrzeba oddania moczu,

    • Wydłużenie czasu oddawania moczu,

    • Ból podczas oddawania moczu,

    • Przerywany strumień moczu,

    • Słaby strumień moczu,

    • Trudności w rozpoczęciu oddawania moczu,

    • Parcie na mocz przy małym wypełnieniu pęcherza,

    • Całkowite zatrzymanie moczu.

    Wśród objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego szczególne znaczenie ma nokturia, czyli częstomocz nocny. Określa się w ten sposób potrzebę wielokrotnego oddawania moczu w nocy. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn zaburzeń snu u starszych mężczyzn, co poważnie rzutuje na fizyczne i psychiczne samopoczucie u pacjenta.

  3. Jaką funkcję pełni gruczoł krokowy?

    Fizjologiczną funkcją gruczołu krokowego jest wytwarzanie płynu, który odżywia i chroni plemniki.

  4. Gdzie jest umiejscowiony gruczoł krokowy?

    Gruczoł krokowy zlokalizowany jest pod pęcherzem moczowym, a przez jego środek przebiega tak zwany sterczowy odcinek cewki moczowej. Z tyłu gruczołu krokowego znajduje się odbytnica, co umożliwia bezpośrednie i dokładne badanie narządu palcem lub sondą ultrasonografu.

  5. Czy mogę zrobić coś co pomoże mi radzić sobie z problemem nietrzymaniem moczu?

    Jest kilka możliwości. Do bardzo prostych należą wszelkie ćwiczenia pęcherza oraz mięśni dna miednicy. Trening pęcherza pomaga w utrzymywaniu większej ilości płynu w pęcherzu moczowym i ma na celu stopniowe wydłużanie przedziałów czasu między kolejnymi wizytami w toalecie. Ostatecznym celem treningu pęcherza jest możliwość jego opróżniania z naszej woli.

  6. Dlaczego w przypadku problemów z nietrzymaniem moczu ważne jest prowadzenie dzienniczka mikcji?

    Dzienniczek ten pozwoli określić, kiedy objawy są skutkiem zespołu nadreaktywnego pęcherza. Poza tym, pozwoli uzyskać informacje istotne dla lekarza lub pielęgniarki, które mogą się okazać pomocne w uzyskaniu właściwej diagnozy. Można przy tym monitorować rozwój wypadków w czasie. Dzienniczek można wykorzystać do rejestrowania następujących danych:

    • rodzaj spożywanego napoju, ilość i godzina spożycia,

    • częstość udawania się do toalety,

    • liczba epizodów nietrzymania moczu,

    • czynności, jakie były wykonywane w momencie epizodu nietrzymania moczu.

    Dzienniczek pomoże zarejestrować niektóre istotne szczegóły, które powinny być zbierane przez 2/3 dni każdego miesiąca. Zaobserwowany postęp objawów w czasie można następnie omówić z lekarzem lub pielęgniarką.